Category: निदर्शने

राज्यघटनाविरोधी (असंविधानिक) व देशहित आणि लोकशाही मूल्यांना बाधा आणणाऱ्या निवडणूक-आयोगाच्या कारभाराविरोधात ‘धर्मराज्य पक्षा’चा एल्गार…मुख्य निवडणूक आयुक्तांच्या राजीनाम्याची व त्यांना तुरुंगात धाडण्याची धर्मराज्य पक्षाची मागणी!

राज्यघटनाविरोधी (असंविधानिक) व देशहित आणि लोकशाही मूल्यांना बाधा आणणाऱ्या निवडणूक-आयोगाच्या कारभाराविरोधात ‘धर्मराज्य पक्षा’चा एल्गार…मुख्य निवडणूक आयुक्तांच्या राजीनाम्याची व त्यांना तुरुंगात धाडण्याची धर्मराज्य पक्षाची मागणी!
ज्ञानेश कुमार व राजीवकुमार या आजीमाजी मुख्य निवडणूक आयुक्तांच्या (CEC) कारभाराबाबत राज्यघटनाविरोधी व असंविधानिक स्वरुपाचे गंभीर आक्षेप असून, त्यामुळे देशहित तसेच लोकशाही मुल्यांना बाधा पोहोचत असल्याचा आरोप करत…त्यांच्या राजीनाम्याच्या मागणीसाठी “धर्मराज्य पक्षा’तर्फे २ ऑक्टोबर-२०२६ (शुक्रवार) महात्मा गांधी जयंतीच्या दिवशी ठाण्यातील जांभळी नाका, चिंतामणी-दुकानाजवळ शांततामय व सनदशीर निदर्शने करण्यात आली.
धर्मराज्य पक्षाचे अध्यक्ष मा. राजन राजे बोलताना धर्मराज्य पक्षाचे अध्यक्ष यांनी “महाभारतात जशी ‘दुर्योधन, दुःशासन, कर्ण व शकुनी’ ही एक षडयंत्रकारी चांडाळ चौकडी होती; तशीच आज ‘नरेंद्र, अमित, ज्ञानेश आणि सीमा’ ही नवी लोकशाहीविरोधी षडयंत्र रचणारी ‘चौकडी’ अस्तित्वात आलीय! महाभारतात, कर्णाची (हल्लीचा ज्ञानेश कुमार) कवचकुंडलं काढून घेणारा इंद्र मौजूद होता…पण, आताचा नवा इंद्र म्हणजेच, ‘नरेंद्र’; त्या अधर्मी कर्णाला वर्ष-२०२३मध्ये पाशवी बहुमतावर कायदा करुन कवचकुंडलं बहाल करतोय; यालाच घोर कलियुग म्हणतात…या कलियुगात आपल्या मदतीला इंद्र येणं सोडाच…जिथे इंद्रच ‘खलनायक’ आहे; तिथे, आता आपल्यालाच ‘कृष्ण आणि अर्जुन’ बनून, या इंद्राला साथ देणाऱ्या, ‘चौकडी’तील षडयंत्री कर्णाचा पाडाव करावा लागेल!” असे प्रतिपादन केले.
“ज्या वर्षी म्हणजे, वर्ष-२०२३ मध्ये अनूप बरनवाल जनहित-याचिकेचा निर्णय आला, त्याचवर्षी कर्णाला (ज्ञानेश कुमार) कायदा करुन ‘राष्ट्रपतीं’पेक्षाही व्यापक अशी ‘तहहयात’ संरक्षण कवचकुंडलं बहाल केली गेलीयत… हे विसरु नका. या भाजप-संघीय सरकारने, भ्रष्टाचार निपटून काढण्याची क्षमता असणारा सामर्थ्यवान ‘लोकपाल’ निर्माण केला नाही आणि जो काही आज कमकुवत ‘लोकपाल’ मौजूद आहे…त्यालाही धड काम करायला त्यांनी वाव शिल्लक ठेवलेला नाही की, त्याला ‘मजबूत’ केला नाही… मजबूत कोणाला बनवलं तर, त्यांना EVM / SIR ची हेराफेरी करुन निवडणूक जिंकू देणाऱ्या निवडणूक आयुक्तांना (CEC & EC). खरंतरं, मतदार होण्यासाठी फक्त, तुम्ही देशाचा नागरिक असणं व वय वर्ष १८ पेक्षा जास्त असणं, एवढ्याच दोनच गोष्टी हव्या असताना ‘सीमा खन्ना’ या EC-IT महासंचालकाकरवी मनमानी अटी लादून व फाॅर्म नं. ६ आणि फाॅर्म नं. ७ मध्ये बेकायदेशीर बदल केले गेले आणि देशातल्या १३ कोटी मतदारांना मतदानापासून वंचित ठेवण्याचं कारस्थान रचलं गेलं; ज्यात, उपलब्ध माहितीनुसार मुस्लिम व समाजाच्या तळागाळातील SC/ST वगैरे प्रजातीच्या आणि Gen-Z चा मोठ्याप्रमाणावर समावेश आहे… ज्याप्रमाणे, सध्या देशाच्या राजकीय-पटलावर ‘वन नेशन, वन इलेक्शन’ किंवा बहुराष्ट्रीय-काॅर्पोरेट क्षेत्रात AI सारख्या अत्याधुनिक तंत्रज्ञानाच्या वापराने ‘वन कंपनी’ घोषणा राबवून ‘कर लो दुनिया मुठ्ठी में’ धर्तीवर *मुठभरांच्या हातात सत्ता केंद्रीत करुन (Totalitarianism OR Hyper-centralisation) उर्वरित बहुसंख्यांकांना, आपल्या तालावर गरजेनुसार हवं तसं नाचवण्याचा व ‘गुलाम’ बनवण्याचा गोरख धंदा सुरु आहे… तसाच, तो सीमा खन्ना या महामायेने निवडणूक-आयुक्तालयात बेलगाम सुरु केलाय (EC)…साध्या धोब्याने चारित्र्याविषयी शंका घेताच, रामाने प्राणप्रिय सीतेचा त्याग केला होता… आणि इथे तर, लाखो-करोडो लोकं, EVM आणि SIR बद्दल ‘साशंक’ असतानाही अयोध्येत राममंदिर उभारणारे ‘जय श्रीरामवाले’ तथाकथित रामभक्त…ना ‘EVM’ सोडायला तयार आहेत, ना ‘SIR’ थांबवायला तयार… यातच सगळं काही आलं.. तेव्हा, आपली ‘लोकशाही’ ही पारदर्शक ‘व्होटिंगशाही’ नसून; EVM / SIR द्वारा मतांचा ‘झोल’ करणारी ‘झोटिगशाही’च झालेली आहे; म्हणूनच EVM हटवा / SIR थांबवा…स्वातंत्र्य आणि प्रजासत्ताक वाचवा”, असे राजन राजे यांनी अंति कळकळीचं आवाहन केलं.
या आंदोलनात काँग्रेसचे राष्ट्रीय प्रवक्ते डॉ. विवेक कोरडे, ठाणे शहराध्यक्ष श्री. राहुल पिंगळे, सरचिटणीस श्री. महेंद्र म्हात्रे, काँग्रेस नेत्या सौ. कल्पनाजी हजारे, ॲड. प्रभाकर थोरात, जावेदभाई, जन आंदोलनांचा राष्ट्रीय समन्वयचे संजय मं. गो., आंबेडकरवादी विचारवंत आनंदा होवाळ, समाजमान्य नेते ॲड नाना अहिरे, म्युनिसिपल कामगार नेते जगदीशजी खैरालिया, ठाणे मतदाता जागरण अभियानचे उन्मेषजी बागवे वगैरे प्रभृतींनी, “लोकशाहीची विश्वासार्हता, केवळ निवडणुका घेण्यावर नसून, निवडणूक प्रक्रिया निःपक्ष, पारदर्शक आणि जनतेच्या विश्वासास पात्र असण्यावर अवलंबून आहे. घटनात्मक संस्थांच्या कारभाराबाबत जनतेच्या मनात प्रश्न निर्माण होत असतील, तर त्यांची पारदर्शक तातडीने पद्धतीने चौकशी होणे आवश्यक आहे आणि संबंधित निवडणूक-आयोगातील आजीमाजी धेंडांवर कडक कारवाई व्हायला हवी आणि त्यांना पाठीशी घालणाऱ्या नरेंद्र मोदी व अमित शहांनी राजीनामा द्यायला हवा…राज्यघटना आणि लोकशाही मूल्यांचे जतन व संरक्षण करण्यासाठी आता, जनतेलाच रस्त्यावर उतरण्याखेरीज गत्यंतर नाही,” अशी भूमिका आपापल्या शब्दात मांडली.

‘लोकसत्ते’च्या प्रक्षोभक संपादकीयाविरोधात ठाण्यात ‘धर्मराज्य पक्षा’चा धगधगता निषेध

ज्वालामुखी धगधगतो आहे….
‘लोकसत्ते’चे बनावट व प्रक्षोभक संपादकीय, कामगारांनी प्रतिकात्मकरित्या ठाण्यात गोखले रस्त्यावरील ‘लोकसत्ता’ कार्यालयासमोरच जाळले…
कामगारविश्वावर ‘४ काळ्या कामगार-संहितां’चा बुलडोझर फिरवणाऱ्या भाजप-संघीय NDA सरकारचा आणि गिरीश कुबेरांसारख्या, प्रसारमाध्यमातील त्यांच्या मेंदूविक्या ‘बोलक्या बाहुल्यां’चा…’धर्मराज्य पक्षा’तर्फे व कामगारवर्गाकडून ठाण्यात तीव्र निषेध!
—————————-
सोमवार, दि. २४ नोव्हेंबर-२०२५च्या लोकसत्ता-‘संपादकीय लेखाला जाणिवपूर्वक “तळपत्या तलवारीचे म्यान”, असं शीर्षक देत, पद्मश्री कामगार-कवी कै. नारायण सुर्वे यांचा, आपल्या बुद्धीकौशल्याने ‘अवमान’ करणाऱ्या आणि त्या लेखातून “कामगार नेते, हे नेते कमी आणि खंडणीखोर अधिक असेच आहेत”, असं समस्त ‘कामगार-चळवळी’बाबत अपप्रचार करणारं, अत्यंत बेजबाबदार व संतापजनक वक्तव्य करणाऱ्या ‘भांडवली-दलाल’ गिरीश कुबेर यांचा कामगारांकडून लोकसत्तेचे अंक जाळून तीव्र निषेध करण्यात आला!
…तत्पूर्वी, लोकसत्तेसारख्या वृत्तपत्रीय ‘गोदी-मिडीया’ने, ‘अस्पृश्य’ मानलेले…धर्मराज्य पक्षाचे अध्यक्ष व महाराष्ट्रभरातील संपूर्ण कामगारविश्वात ज्यांचं नाव दीर्घकाळ दुमदुमतंय, असे झुंजार कामगार नेते ‘राजन राजे’ यांनी, ‘लोकसत्ते’च्या हिणकस संपादकियावर संतप्त प्रतिक्रिया नोंदवणारा, एक खरमरीत लेख समाजमाध्यमातून प्रसारीत करत, पत्रकार-जगतातील या दलाली-ढोंगी प्रवृत्तीचा जाहीर निषेध केला होता, ज्याला सगळ्या कामगार जगतातून उत्स्फूर्त प्रतिसाद लाभला! त्यातच, कामगारविश्वातील संतप्त भावनेला सनदशीर मोकळी वाट करुन देणारा, लोकसत्ता-संपादकीय-दहनाचा जाहीर कार्यक्रम ठाण्यात काल, दि. २५ नोव्हेंबर-२०२५ रोजी सायंकाळी पार पडला.
राजन राजे यांच्या खांद्याला खांदा लावून सदर निषेधाच्या कार्यक्रमात…काँग्रेसच्या अर्थविभागाचे प्रमुख व नेते विश्वास उटगी, समतेच्या चळवळीतील एक अग्रणी ॲड. नाना अहिरे, आंबेडकरी चळवळीतील जाज्वल्य विचारवंत-कार्यकर्ते आनंदा ओव्हाळ व धर्मराज्य पक्षाचे उपाध्यक्ष नितीन देशपांडे, धर्मराज्य कामगार-कर्मचारी महासंघाचे सचिव समीर चव्हाण व पदाधिकारी सचिन शेट्टी; तसेच, विविध कंपन्यांतील कामगारांनी हिरिरीने सहभाग घेतला.
“तळागाळातील जनतेला कायम लुबाडणाऱ्या व श्रमिकांच्या रक्तघामाचं ‘वरकड-मूल्य’ ओरपणार्‍या भांडवलशाहीचे निर्लज्ज समर्थन करत भांडवलदारांच्या चरणांवर आपला मेंदू अर्पण करणाऱ्या व त्या व्यवस्थेचे मोठे ‘लाभार्थी’ असणाऱ्या गिरीश कुबेरांना…खुशाल, राष्ट्रीय संपत्तीच्या निर्मात्याची तळपती तलवार ‘म्यान’ होण्याची स्वप्न पडू द्यात; पण, टोकाच्या अन्याय-अत्याचार-शोषणाने कामगारविश्वातला ज्वालामुखी आतून धगधगतो आहे आणि तो कुठल्याही क्षणी प्रस्फुटीत होण्याचा देशाला मोठा धोका आहे”, असा इशारा देत…राजन राजे यांनी तासाभराच्या आपल्या तडफदार भाषणातून, गिरीश कुबेर बनावट अग्रलेख लिहिल्याबद्दल यांच्यावर अतिशय जळजळीत शब्दात टीका केली. शिवाय, भाषणातून आपल्या भांडवली-हितसंबंधांची जपणूक करणाऱ्या व ‘संपादकीय-हक्का’चा सर्रास गैरवापर करत जनतेची फसवणूक, दिशाभूल करणाऱ्या ‘कुबेरी-प्रवृत्ती’चा मुखवटाही टराटरा फाडला.
ते पुढे म्हणाले की, “४ काळ्या कामगार-संहितांद्वारे कायम नोकऱ्या संपवण्यातून, कामगार-चळवळ साफ कमकुवत करण्यातून…सगळ्या कामगार-कर्मचारीवर्गावर ‘गुलामगिरी’ लादण्याच्या भाजप-संघीय सरकारी-धोरणाचं, ‘आता नव्या कायद्यांतून कामगारांचं चांगभलं होणार’, असं बनावट-विसंवादी ‘कुबेरी’ समर्थन म्हणजे, ‘दहशत-जबरदस्तीने बलात्काराला सामोरं जावं लागणाऱ्या स्त्री संदर्भात, बलात्कार ‘एन्जॉय’ करण्याची संधीच तिला उपलब्ध होतेय’, असं म्हणण्यासारखं, ते एक भयंकर गुन्हेगारी-प्रतिपादन आहे. गिरीश कुबेर, जर कामगार नेत्यांना खंडणीखोर’ म्हणत असतील; तर, त्यांना आव्हान आहे की, अशांना त्यांनी कायद्यासमोर आणून त्यांना कडक शासन करावच; त्यात एखादा जरी डाव्या चळवळीतला पुढारी आढळतो, का ते बघावंच!”
राजन राजे यांनी आपल्या शब्दांच्या अंगारातून लोकभावनेला प्रकट करताना ज्या लोकसत्तेतून नारायण सुर्वेंचा अवमान करण्यात आला, त्याच्या संपादक कुबेरांसह, अवघ्या भांडवल-व्यवस्थेला…पुन्हा एकवार नारायण सुर्वेंचा जाणिवपूर्वक ज्वलंत परिचय व जागर करुन देताना म्हटलं, “कुसुमाग्रज प्रतिष्ठानातर्फे २००४ साली नारायण सुर्वेंना ‘जनस्थान-पुरस्कार’ देताना त्यांच्या गौरवार्थ निवेदकाने जी प्रदीर्घ कविता म्हटली होती, त्यातील चार ओळी आठवतात…आणि, आठवतात ते नारायण सुर्वेंचे पाण्यात बुडून गेलेले डोळे!
‘आठवतं का रे तुला नारायणा, याच हमरस्त्यावर वाळत घातली होतीस तू स्वतःची आतडी कितीकदा…आणि, हिशोब केला होतास, एवढी आतडी पुरतील का, हे जग करकचून बांधायला आणि एकदा बांधल्यावर ते बदलायला’… असा हा, ‘Poet of the Proletariat’ कुठे आणि गिरीश कुबेर नावाचा भांडवली-व्यवस्थेच्या हातातला मिठू मिठू बोलणारा ‘पोपट’ कुठे? अनैतिकरित्या गलेलठ्ठ पगार घेत, भांडवली-व्यवस्थेचे लाभ ‘स्वांतसुखाय’ ओरपणारे, गिरीश कुबेर हे एक भांडवली-दलाल; तर, नारायण सुर्वे म्हणजे, कार्ल मार्क्सच्याच पावलावर पाऊल ठेऊन उन्हापावसात तडफडत, वणवण करत शोषितांचं जग बदलायला निघालेला अवलिया! कविवर्य नारायण सुर्वे यांचे महाराष्ट्राच्या कामगार-चळवळीवर थोर उपकार आहेत…आम्ही ४०-४५ वर्षांपूर्वी त्यांच्याच ‘भाकरीचा चंद्र’, ‘कामगार, एक तळपती तलवार’ वगैरे कविता, बॅनरवर छापून कामगार-चळवळीची मुहूर्तमेढ रोवली होती.”
भाषणाच्या ओघात राजन राजे पुढे गरजले, “आपला ‘EVM-जादुगरी’मधून निवडून आलेला पंतप्रधान, आईबापाशी असलेला आपला जैविक-संबंध नाकारतो आणि स्वतःला ‘नाॅन-बायाॅलाॅजिकल’ घोषित करतो; तर, तिथे मुंबईच्या गिरणगावात कुणी जैविक-आईबापच पोटच्या पोराला नाकारतात आणि एका गिरणीसमोरच्या कचराकुंडीत फेकून देतात… असं ते ‘अनाथ’ पोरं, गंगाराम व काशीबाई नावाचं सुर्वे-दांपत्य
‘सनाथ’ बनवून वाढवतात; पुढे हाच ‘नारायण’, कामगार म्हणून ‘आत्मभान’ जागृत झाल्यावर, एखादा मातीचा घडा फुटावा आणि आतला अंधार मोकळा व्हावा, ‘अवघा प्रकाशू व्हावा’… तसा त्या प्रकाशात भूतकाळाविषयी कुठलाही आकस न बाळगता, कुठलीही तक्रार न करता; आपला भवताल ‘लाल बावटे की जय’ म्हणत, चळवळ आणि साहित्याच्या माध्यमातून बदलायला बाहेर पडतो… जसं अमेरिकेतल्या नवनिर्वाचित डेमोक्रॅटिक-सोशॅलिस्ट महापौर जोहरान ममदानींसाठी एकोणिसाव्या शतकाच्या प्रारंभापासून युजिन डेब्ज आणि वर्ष-२०१५ पासून बर्नी सँडर्स, ‘डेमाॅक्रसी ॲट वर्क’चे रिचर्ड वोल्फ, अलेक्झांड्रा ओकॅसिओ काॅर्टेझ (AOC) आणि त्यांचा पुरोगामी विचारसरणीचा U.S. House of Representatives मधला सोशालिस्ट-डेमोक्रॅटिक विचारसरणीचा “The Squad” हा गट वगैरेंनी, पार्श्वभूमी तयार करुन ठेवली होती; तशीच, वामनराव दादा कर्डक, शाही अमर शेख, अण्णाभाऊ साठे यांच्याकरवी नारायण सुर्वेंसाठी तयार करुन ठेवली होती; असं म्हटलं तर वावगं ठरु नये…पण, सुर्व्यांचा नारायण, त्यापलिकडे निघून गेला… त्यांच्या काव्यलेखन-शैलीची तुलना जगविख्यात आंग्ल कवी ‘राॅबर्ट फ्राॅस्ट’शी केली जाते. तशीचं संभाषणात्मक, अगदी बोलीभाषेसारखी शैली; पण, थेट भस्सकन आत जाऊन हृदयाचा ठाव घेणारी, कुणाच्या कुठल्या पूर्वपरवानगीविनाच अंतःकरणाला सरळ भिडणारी…म्हणून, मला वाटतं, तेव्हा जर आजच्या सारखं एकनाथ शिंदे, अजित पवार मिळून ‘फडणविशी ट्रिपल-इंजिन’ सरकार महाराष्ट्रात आणि मोदी-शाहांचं रासवट सरकार दिल्लीत असतं; तर, ते ‘पद्मश्री’ वगैरे नागरी-सन्मान मिळणं सोडाच; उलट सरकार-दप्तरी नारायण सुर्वेंचं नाव, ‘शहरी नक्षलवादी’ किंवा ‘अर्बन नक्सलाईट’ म्हणून समाविष्ट झालं असतं. तुकारामांच्या गाथेसारखी ग्रामीण रांगडी काव्यभाषा…तळागाळातील जगण्यातल्या व्यथा-वेदनांचा वेध घेणारी; म्हणून, त्यांचं काव्य तुकारामांच्या गाथेसारखंच अक्षय/अक्षर काव्य ठरलं… म्हणूनच असेल कदाचित, एके प्रसंगी बोलताना, लक्ष लक्ष मराठमोळ्या मनांमध्ये ‘सांस्कृतिक-पूल’ बांधणारे, महाराष्ट्राचे लाडके साहित्यिक पु. ल. देशपांडे म्हणाले होते, ‘अरे, केशवसुत कशाला इकडेतिकडे शोधताय? तुमचा केशवसुत, तिकडे परळमध्ये राहतोय!’
इस्लामिक काळात वर्णव्यवस्थेला छेद देऊन कबीर, सेना न्हावी, सावता माळी, गोरा कुंभार, नामदेव शिंपी आणि तुकाराम वाणी यासारखे बहुजनसमाजातले संत कवी जोरकसपणे पुढे आले खरे… पण, जसं अमेरिकेतही जागतिक-महामंदीच्या पार्श्वभुमीवर आर्थिक-विषमता, बेरोजगारी दूर करणारं व कल्याणकारी-राज्य अथवा welfare state संकल्पना राबवणारं फ्रँकलिन रुझवेल्ट यांचं ‘न्यू-डील’ आलं…मात्र, पुढील काही दशकातच ‘भांडवली-व्यवस्थे’नं पुन्हा उचल खात ‘न्यू डील’ मोडून काढलं. आणि, त्यानंतर, आजतागायत Neoliberalism किंवा नवउदारमतवाद नावाच्या नववसाहतवादाच्या नावाखाली खाजगीकरण, आपल्याकडच्या ‘४ काळ्या कामगार-संहितां’सारखे ‘कामगारविरोधी कायदे’ करुन कामगारवर्गाचं खच्चीकरण व आर्थिक-विषमते’चा नंगानाच, अमेरिका-भारतासह जगभर चालूच ठेवलाय…तशीच, मुस्लिम-राजवटीतील बहुजन-साहित्याच्या सुवर्ण-काळानंतर आपल्याकडच्या वर्चस्ववादी वर्णव्यवस्थेनं पुन्हा उचल खाल्ली आणि ती सगळी साहित्यिक काव्य-व्यवस्था सवर्णांच्या बेड्यात अडकून पडली; ती थेट नारायण सुर्वे यांनी २०व्या शतकाच्या उत्तरार्धात मोकळी करेपर्यंत. त्यांनी फक्त, कृत्रिम रंगांसोबत गिरणीतल्या वस्त्राला आपल्या घामाचाही रंग देणार्‍या गिरणी-कामगारांचीच व्यथा मांडली नाही; तर, पोटाची खळगी भरण्यासाठी वस्त्रहीन अवस्थेत गिऱ्हाईकाच्या घामाचा रंग आणि गंध, आपल्या देहावर चढवणार्‍या वेश्यांचाही ‘श्रमिक’ म्हणून वेगळा विचार केला… ‘कामगार’ या नात्याने, वेश्यांचेही प्रश्न सोडवण्याचा व त्यांचा यातनामय प्रवास सुकर करण्याचा प्रयत्न केला होता… कुबेरांच्या गिरीशासारखे सांपत्तिक ‘कुबेरी’ व पत्रकारितेतली ‘सुभेदारी’ उभारण्याच्या स्वार्थकार्यात ते मग्न नव्हते!”
राजन राजेंच्या या घणाघाती भाषणानंतर, लोकसत्ते’चं दि. २४ नोव्हेंबरचं बनावट व प्रक्षोभक संपादकीय, कामगारांनी मिळून ठाण्यातील ‘लोकसत्ता’ कार्यालयासमोरच जाळले…विशेष म्हणजे, या ‘लोकसत्ते’च्या प्रतिकात्मक दहनानंतर गोखले रस्त्यावर पडलेली राख, सुसंस्कृत-नागरिक, या नात्याने सगळ्या कामगारांनी गोळा करुन रस्ता पूर्वीसारखाच स्वच्छ करुन ठेवला!
error: Content is protected !!